أَنَّ رَجُلًا مِنْهُمْ مَاتَ وَتَرَكَ جَدَّتَيْهِ ، أُمَّ أُمِّهِ وَأُمَّ أَبِيهِ وَأَبُوهُ حَيٌّ ، فَوَلِيتُ تَرِكَتَهُ ، فَأَعْطَيْتُ السُّدُسَ أُمَّ أُمِّهِ ، وَتَرَكْتُ أُمَّ أَبِيهِ ، فَقِيلَ لِي : كَانَ يَنْبَغِي لَكَ أَنْ تُشَرِّكَ بَيْنَهُمَا . فَأَتَيْتُ عِمْرَانَ بْنَ حُصَيْنٍ ، فَسَأَلْتُهُ عَنْ ذَلِكَ ، فَقَالَ : « أَشْرِكْ بَيْنَهُمَا فِي السُّدُسِ » . فَفَعَلْتُ .