كَتَبَ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ فِي عَبْدٍ ضَرَبَهُ كَبِيرٌ لَهُ جَزَّارٌ ، بِنَعْلٍ أَوْ غَيْرِهَا ، فَمَكَثَ أَيَّامًا مَرِيضًا ، ثُمَّ مَاتَ ، فَكَتَبَ أَنْ : " أَحْلِفْ أَوْلِيَاءَهُ ، أَنَّهُ لَمَاتَ مِنْ ضَرْبِ كَبِيرِهِ " لَا أَعْلَمُهُ إِلَّا قَالَ : " خَمْسِينَ يَمِينًا ، ثُمَّ أَغْرِمْهُ ثَمَنَهُ ، فَإِنْ أَبَوْا أَقْسِمْ أَوْلِيَاءَ الْكَبِيرِ الضَّارِبِ ، فَإِنْ أَبَوْا ، فَأَغْرِمْهُمْ نِصْفَ ثَمَنِ الْعَبْدِ " .