كَانَ أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ يَسْتَسِرُّ عَلَى أَهْلِهِ ، فَيَكْرَهُ أَنْ يَعْلَمُوا بِهِ ، وَكَانَ يَغْسِلُ جَسَدَهُ إِلَى حَلْقِهِ ، وَيَكْرَهُ أَنْ يَغْسِلَ رَأْسَهُ ، فَيَعْلَمُوا بِهِ ، فَيَأْتِي أَهْلَهُ فَيَقُولُ : إِنِّي لَأَجِدُ فِي رَأْسِي ، فَيَدْعُو بِالْخَطْمِيِّ فَيَغْسِلُهُ .