النهاية في غريب الحديث والأثر
هَرَتَ
( هَرَتَ ) ( هـ ) فِيهِ " أَنَّهُ أَكَلَ كَتِفًا مُهَرَّتَةً " أَرَادَ قَدْ تَقَطَّعَتْ مِنْ نُضْجِهَا . وَقِيلَ : إِنَّمَا هُوَ " مُهَرَّدَةٌ " بِالدَّالِ . وَلَحْمٌ مُهَرَّدٌ ، إِذَا نَضِجَ حَتَّى تَهَرَّأَ .
( س ) وَفِي حَدِيثِ رَجَاءِ بْنِ حَيْوَةَ " لَا تُحَدِّثْنَا عَنْ مُتَهَارِتٍ " أَيْ مُتَشَدِّقٍ مِكْثَارٍ ، مِنْ هَرَتِ الشِّدْقِ ، وَهُوَ سِعَتُهُ ، وَرَجُلٌ أَهْرَتُ .