قَرَأَ ابْنُ عَبَّاسٍ : أَلا إِنَّهُمْ يَثْنُونَ صُدُورَهُمْ لِيَسْتَخْفُوا مِنْهُ أَلا حِينَ يَسْتَغْشُونَ ثِيَابَهُمْ . وَقَالَ غَيْرُهُ : عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ : يَسْتَغْشُونَ يُغَطُّونَ رُءُوسَهُمْ ، سِيءَ بِهِمْ سَاءَ ظَنُّهُ بِقَوْمِهِ ، وَضَاقَ بِهِمْ بِأَضْيَافِهِ ، بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ بِسَوَادٍ . وَقَالَ مُجَاهِدٌ : أُنِيبُ أَرْجِعُ .