قَعَرَ
( قَعَرَ ) ( هـ ) فِيهِ : " أَنَّ رَجُلًا تَقَعَّرَ عَنْ مَالٍ لَهُ " وَفِي رِوَايَةٍ : " انْقَعَرَ عَنْ مَالِهِ " أَيِ : انْقَلَعَ مِنْ أَصْلِهِ . يُقَالُ : قَعَرَهُ إِذَا قَلَعَهُ ، يَعْنِي : أَنَّهُ مَاتَ عَنْ مَالٍ لَهُ . ( س ) وَمِنْهُ حَدِيثُ ابْنِ مَسْعُودٍ : " أَنَّ عُمَرَ لَقِيَ شَيْطَانًا فَصَارَعَهُ فَقَعَرَهُ " أَيْ : قَلَعَهُ .