حَدَّثَنَا مُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ عَنْ ثَابِتِ بْنِ زَيْدٍ قَالَ : حَدَّثَتْنِي ج٧ / ص٣٥١حَمَادَةُ عَنْ أُنَيْسَةَ بِنْتِ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ قَالَتْ :
مَاتَ ابْنٌ لِزَيْدٍ يُقَالُ لَهُ : سُوَيْدٌ ، فَاشْتَرَى غُلَامٌ لَهُ أَوْ جَارِيَةٌ جِصًّا وَآجُرًّا ، فَقَالَ لَهُ زَيْدٌ : مَا تُرِيدُ إِلَى هَذَا ؟ قَالَ : أَرَدْتُ أَنْ أَبْنِيَ قَبْرَهُ وَأُجَصِّصَهُ . قَالَ : حَقِرْتَ [١]وَنَقِرْتَ [٢]، لَا تُقَرِّبُهُ شَيْئًا مَسَّتْهُ النَّارُ