حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي زِيَادٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى
أَنَّهُ دُعِيَ إِلَى عُرْسٍ بِلَيْلٍ ، فَادَّهَنَ بِدُهْنٍ فِيهِ صُفْرَةٌ ، فَأَصْبَحَ وَفِي لِحْيَتِهِ صُفْرَةٌ فَغَسَلَهَا فَلَمْ يَذْهَبْ [١]، فَغَسَلَهَا بِصَابُونٍ